داشتم فکر می کردم چقدر  دوره زمونه عوض شده ( اوا خواهر)

 امروز و ١۶ سالگی خودم رو با خواهر عزیز دردونه ام داشتم مقایسه می کردم  دیدم چه خواهر خوبی بودم واسش ها ....جاده صاف کن بودم اساسی

واسه چه کارایی من اجازه می گرفتم و تازه اجازشم بم نمی دادن .... اون وقت این جقله تازه شاکی میشه میگه منو محدود می کنن !!! (آخ چه حالی میداد مثه من واسه ی جشن تولد ی هفته التماس می کرد و هر چی می گفتن مجبور می شد بگه چشم ) خانوم ساعت ١٢شب تازه زنگ میزنه  میگه زود نیاین سراغم ها آبروم میره فکر میکنن بچه مامانی ام  !!! آخه ربطش رو می گفت خوب بود 

 هم حس من به اطرافمو اطرافیانم  عوض شده هم اطرافیانم دیدشون به من و دنیا !!! ولی هنوز غصه می خورم و حسرت !!!  بیشتر وقتی غصه می خورم که رفتارشون رو با خواهرم می بینم و ازادی هاشو با آزادی های خودمو برادرم مقایسه می کنم !!!

یادم می آد همیشه آرزوم بود با دوستام برم نمایشگاه کتاب  ولی این اجازه هثچ وقت صادر نشد حالام که دیگه از هفت دولت آزاد شدم خودم دوست ندارم برم !  (چقدر ساده و کودک بودم ها  این روزا حتی واسه توضیح دادن اینکه کجا میرم هم دلم تنگ میشه )

یادم می آد دلم می خواست ی جا که میرم ١٠٠ بار بهم زنگ نزنن و بگن مراقب خودت باش  و حالا آرزومه بابام زنگ بزنه بپرسه کجام و مراقب خودم باشم  ! (بابا وقتی می خواد گیر اخلاقی و حجابی بده می گه هم مراقب خودت باش هم مراقب خدای بالا سرت ! منم چه چشم هایی که میگم و ...)

یادمه همیشه من و داداشم که پشت سر هم بودیم سعی می کردیم آمار همدیگرو بگیریم و  زیراب زنی کنیم واسه هم , چه قدر بهم میچسبید  وقتی مامانم نمیدونست کجاست سریع لوش بدم   حالا عشق می کنم وقتی زنگ می زنه میپرسه چه خبر  چی کارا میکنی تا ی هفته آمارمو بهش بدم وکلی ذوق می کنم وقتی میگه مواظب دور و بری هات باشی ها کوچولو  ( آخ  من عاشقتم خان داداش)

 تو همه  ی این تغییرا هنوز احساسم به مامانم دست نخورده و هنوز عین  بچگیام لجم می گیره از مامان بازیاش و نصیحتاش  ( الهی قربونش بشم خیلی گله ها من خیلی ی دندم )

جقله هم که حرف زدن نداره خودم بزرگش کردم می دونم چه دست گلی بزرگ کردم ولی نمی دونم چرا یهو از دستم در رفت زیادی بهش رو دادم که ای کاش نمی دادم

 دلم  میگیره  وقتی که فکر میکنم ممکنه  این احساسا هم ی روز عوض بشه و اینقدر  عوض بشم  و خدای نکرده عوضی بشم که برم و هیچ وقت سراغشونم نگیرم    ...

* چقدر متفرق فکر می کردم و نمی دونستم تا امروز! از ١۶ سالگی سارا شروع شد به عوضی شدن من رسید  خوب شد بیشتر فکر نکردم

** فکر کردن آدم روزه دار هم ایشالا عبادته ! وقتی هم قند به مغزم نمیرسه جز اینم نباید فکر کنم

* خبر مسرت بخش دیگه گذر کردن از درس شیرین بیوشیمی بود که با یاری همساده این وری و اون وری تموم شد  بالاخره

*  التماس دعا